|
|
|
|
|
|
|
|
| PKK liderleri kendilerini uluslararası aktör sanıyorlar |
| |
Bir süredir süren çatışmalarda ortalama 2-3 askerin ve sayısını bilmediğimiz PKK militanının ölmesine rağmen Kürt sorunu Altınova’daki gerilime ardından Aktütün saldırısına kadar gündemimize girmedi. Son gelişmelerle Kürt sorununda iki hususta farklı bir noktaya gelindi. Birincisi Adapazarı’ndaki ve diğer linç girişimleriyle beraber Altınova ve Adana’daki gerilimler nedeniyle çatışmanın kentlerde topluma sıçrayabileceği tehlike ve korkusunun gündeme gelmesi; diğeri ise Dağlıca’daki ihmalin etkisiyle artık toplumda ve medyada güvenlik bürokrasisine hesap sorma eğiliminin kendini göstermesi...
PKK KÜRT HALKINI DÜŞÜNMÜYOR
Geçen yıl 16 Ekim’de gerçekleşen Dağlıca saldırısından beri ve Aktütün saldırılarıyla artık PKK’nın üst düzeyinin, tüm otoriter iktidar yapılarında olduğu gibi, Kürt halkını düşünmediği, söylemlerinde ifade ettikleri “Kürt ulusal direnişinden” ziyade kendi “iktidar alanlarının” peşinde olduğu görüntüsü ortaya çıkıyor... Çünkü bu eylemler “büyük mücadele” içerisinde “zorunlu” olan, Makyavelizm içerisinden okunacak eylemler de değil.
Karayılan, Bayık, Bahoz Erdal, Karasu, Duran Kalkan... ABD-AB-Kuzey Irak-Türkiye ilişki ağı içerisinde kendilerini uluslararası aktör sanıyorlar ve o çerçevede hareket ediyorlar. Tezkere görüşmeleri ya da seçimler öncesinde bu tür eylemler yapmalarını böyle açıklayabiliyoruz. Hamlelerinin, eylemlerinin temel noktasını artık “bencil” stratejik öncelikler belirliyor. Ve bu stratejiler iddia ettikleri gibi bir “direnişe” tekabül etmiyor. Çünkü bu eylemler ve kimlik talepleri adına silahlı mücadele yürütmek Kürt halkının geleceği için bir şey ifade etmiyor.
Ne “tesadüf” ki, geçen sene Dağlıca saldırısı sırasında kapatma davası yeni açılmıştı. Aktütün saldırısının yapıldığı dönem ise DTP davasının sonuçlanacağı günler. Ve parti kapatılırsa, örgütün bu kanadı demokratik gelişmeyle daralacak alanını yeniden genişletecek, söylemsel hegemonyasını geliştirecek gibi görünüyor fakat Kürt halkı içerisinde de PKK sorgulaması derinleşiyor.
OTİSTİK BİR YAPI OLARAK PKK
PKK da artık kendi kendini besleyen, kendisine dönük ‘otistik’ bir yapıya bürünmüş durumda. Yani totolojik bir varlık artık. Örgütün üst düzeyi kendi varsayımlarını kanıt olarak sunmaktan öteye gitmiyor. Aslında geçmişinden besleniyor. Ancak içe kapanan otistik yapılar geçmişten ve ötekinden beslenir. PKK, bu otistikliğini de devlete borçlu. Çünkü hala Kürt sorunuyla yüzleşmeyen, bu yüzden de geçmişten farklı olduğuna dair güçlü emareler vermeyen devlet sayesinde bunun üzerini örtebiliyor, kendisine meşruiyet sağlıyor.
Ve örgüt kendisine ve statükoya karşı başka alternatif Kürt muhalefetlerinin, çoğullaşmasının da önünü tıkıyor. Dolayısıyla PKK artık bir Kürt muhalif hareketi niteliği arz etmiyor. Çünkü devletin mevcut politikalarına direniş PKK ve çizgisinden geçmiyor. Fakat buna rağmen bu çizginin devam ediyor olması, sadece bir PKK hegemonyası olduğunu değil, devletin de bu hegemonyanın değirmenine su taşıdığını, bu hegemonyayı bertaraf edecek demokratik adımları atmadığını gösteriyor. Açık yürekli ve açık sözlü olalım; Şemdinli’yi, Yahya Menekşe’nin panzerle ezilerek, Uğur Kaymaz’ın 13 kurşunla öldürülmesini, 15 yaşındaki Cüneyt Ertuş’un kolunun kırılmasını, bunların sorumlularının yargılanmadığını, Kürtçe konuşma davalarını düşündüğümüzde Kürtlerle devletin ilişkisinin normalleşmemiş olduğunu görüyoruz.
Kritik nokta ise burası. Örgüt militanları bu normalleşmeme nedeniyle eve dönmemeyi kendilerine meşru kılarken, örgütün üst düzeyi bunu kendi stratejileri için kullanmakta.
Çatışan taraflar, savaşın artık devam edemeyeceğinin farkındalar ancak yeni bir duruma nasıl geçileceğini de bilmiyorlar; birbirlerine güvenmediklerinden, iktidar alanlarını koruma güdüsünden vs. adım atmıyorlar, atamıyorlar. Bu adımlar açık ki, mevcut pozisyonlarından “geri adım” atmaktır. Bir nevi “oyun teorisi” hali. Her iki taraf da karşı tarafın hamlesine göre hamle belirlemeye, geri adım atmasına çalıştıkça ve bu da güvensizlikle beslendikçe, mevcut durum kısır döngüye daha çok saplanmakta. Kısır döngüye girdikçe daha çok ölüm, daha çok acı, daha çok gözyaşı...
Bu durumun temel handikabı misillemelerin gösterdiği otoriter zihniyet kaynaklı saplantılardır. Örgüt “örgüt” olmanın, devlet “devlet” olmanın sözüm ona “gerekleri” uğruna o yapıların “uğruna savaştıklarını” iddia ettikleri insanların hayatlarını değersiz görmekte... Örneğin “devlet dediğin bunu kabul etmez”, ya da “örgüt dediğin bunu yapar tabii ki” gibi sonradan rasyonelleştirilmiş yapay kurgular yüzünden aslında insan için araç olduğu iddia edilen bu yapılar amaç; insan da bu yapılar için araç haline gelmekte. O nedenle insan stratejilerin, oyun teorilerinin birer “yatırım aracı”.
Vatandaşların sürekli öldüğü, sağ kalanların da huzur ve barış içerisinde yaşayamadığı bir vatan nasıl sağ olacak? Ya da “demokratik özerk yeşil toplum modeli” silahla, ölümle nasıl kurulacak? Nasıl yeşil ve özgür olabilecek? Bu soruları akla getirtmeyen, geldiğinde de savuşturan, bertaraf eden, insanı iktidarlarına araç kılan milliyetçi söylemsel hegemonyaları kırmaksa, çatışma ortamlarında hiç kolay değil. Çünkü çatışma ortamları bu söylemleri yayar, otoriterliği güçlendirir.
O nedenle PKK’nın üzerine oturduğu Kürt milliyetçiliği artık bir “ezilen ulus milliyetçiliği” değil. Bu, Kürtlerin artık ezilmediği anlamına gelmiyor. Kürtler hala özgür ve eşit vatandaş değiller. Fakat PKK üst yönetiminin çizgisi Kürtlerin “ezilmişliğini” bertaraf edecek, sorunlarını çözecek bir çizgi değil. Zaten milliyetçilik iktidar ideolojisi ve kurgusu olması nedeniyle, “ezilen ulusların” direnişinin taşıyıcısı olmaz; kendisine ezecek başkalarını arar, bulur. Daha doğrusu, başka iktidarların empoze ettiği milliyetçiliklerle yarışır... Bugün Kürtler ve Türkler birbiriyle vatandaşlık düzleminde eşit olmasalar ve çatışmıyor olsalar da milliyetçilikleri eşit ve çatışıyorlar...
OYUN TEORİSİ ÖLDÜRÜYOR
O nedenle milliyetçilikleri ve onlar üzerinden yürütülen “oyun teorileri” Kürtleri ve Türkleri öldürüyor... Milliyetçilikler, stratejiler çatışan taraflara geri adım attırmıyor fakat giden de geri gelmiyor... Yapılacak olan ise bu “oyun teorisinin” üzerine oturduğu “saplantıları” afişe etmek, başta devlet olmak üzere tarafları çatışmaları durdurmaya zorlamak... Başta devlet çünkü açık ki meselenin kaynağı orası... PKK’nın silah bırakması gerekiyor elbette fakat PKK’nın silah bırakacağı, militanların örgütün üst düzeyine bu yönde baskı yapacağı koşullarını hazırlamak devletin elinde. Mesele silahlı mücadelenin anlamsızlığının devlet tarafından sunulması, şimdiye dek süren uygulama ve yöntemlerin değişmesi... Saplantıların, “oyun” (golf da dahil) oynamanın zamanı değil, insanlar ölüyor...
11.10.2008
Taraf |
 |
|
|
